ദാവീദ് മരുഭൂമിയിലെ ദുര്ഗ്ഗങ്ങളില് താമസിച്ചു. സീഫ് മരുഭൂമയിയിലെ മലനാട്ടില് പാര്ത്തു; ഇക്കാലത്തൊക്കെയും ശൌല് അവനെ തിരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു; എങ്കിലും ദൈവം അവനെ അവന്റെ കയ്യില് ഏല്പിച്ചില്ല.
15
തന്റെ ജീവനെ തേടി ശൌല് പുറപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നു ദാവീദ് കണ്ടു; അന്നു ദാവീദ് സീഫ് മരുഭൂമിയിലെ ഒരു കാട്ടില് ആയിരുന്നു.
16
അനന്തരം ശൌലിന്റെ മകനായ യോനാഥാന് പുറപ്പെട്ടു ആ കാട്ടില് ദാവീദിന്റെ അടുക്കല് ചെന്നു അവനെ ദൈവത്തില് ധൈര്യപ്പെടുത്തി അവനോടുഭയപ്പെടേണ്ടാ,
ആകയാല് അവന് ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ഒളിപ്പിടങ്ങളെല്ലാം കണ്ടറിഞ്ഞുവന്നു സൂക്ഷ്മവിവരം എന്നെ അറിയിപ്പിന് ; ഞാന് നിങ്ങളോടുകൂടെ പോരും; അവന് ദേശത്തു എങ്ങാനും ഉണ്ടെന്നു വരികില് ഞാന് അവനെ യെഹൂദാസഹസ്രങ്ങളിലൊക്കെയും അന്വേഷിച്ചു പിടിക്കും.
24
അങ്ങനെ അവര് പുറപ്പെട്ടു ശൌലിന്നു മുമ്പെ സീഫിലേക്കു പോയി; എന്നാല് ദാവീദും അവന്റെ ആളുകളും മരുഭൂമിയുടെ തെക്കു അരാബയിലെ മാവോന് മരുവില് ആയിരുന്നു.
25
ശൌലും അവന്റെ പടജ്ജനവും അവനെ തിരയുവാന് പുറപ്പെട്ടു. അതു ദാവീദിന്നു അറിവു കിട്ടിയപ്പോള് അവന് മാവോന് മരുവിലെ സേലയില് ചെന്നു താമസിച്ചു. ശൌല് അതു കേട്ടപ്പോള് മാവോന് മരുവില് ദാവീദിനെ പിന്തുടര്ന്നു.
ശൌല് മരുഭൂമിക്കു തെക്കുള്ള ഹഖീലാക്കുന്നില് പെരുവഴിക്കരികെ പാളയം ഇറങ്ങി. ദാവീദോ മരുഭൂമിയില് പാര്ത്തു, ശൌല് തന്നേ തേടി മരുഭൂമിയില് വന്നിരിക്കുന്നു എന്നു ഗ്രഹിച്ചു.
എന്റെ ആത്മാവേ, നീ വിഷാദിച്ചു ഉള്ളില് ഞരങ്ങുന്നതു എന്തു? ദൈവത്തില് പ്രത്യാശവെക്കുക; അവന് എന്റെ മുഖപ്രകാശകരക്ഷയും എന്റെ ദൈവവുമാകുന്നു എന്നിങ്ങനെ ഞാന് ഇനിയും അവനെ സ്തുതിക്കും.
എന്റെ ബലവും എന്റെ ഗീതവും യഹോവയത്രേ; അവന് എനിക്കു രക്ഷയായ്തീര്ന്നു. അവന് എന്റെ ദൈവം; ഞാന് അവനെ സ്തുതിക്കും; അവന് എന്റെ പിതാവിന് ദൈവം; ഞാന് അവനെ പുകഴ്ത്തും.
മൂന്നില് ഒരംശം ഞാന് തീയില് കൂടി കടത്തി വെള്ളി ഊതിക്കഴിക്കുന്നതുപോലെ അവരെ ഊതിക്കഴിക്കും; പൊന്നു ശോധന കഴിക്കുന്നതുപോലെ അവരെ ശോധനകഴിക്കും; അവര് എന്റെ നാമത്തെ വിളിച്ചപേക്ഷിക്കയും ഞാന് അവര്ക്കും ഉത്തരം അരുളുകയും ചെയ്യും; അവര് എന്റെ ജനം എന്നു ഞാന് പറയും; യഹോവ എന്റെ ദൈവം എന്നു അവരും പറയും.
അതിന്നു ഗുരു എന്നര്ത്ഥം. യേശു അവളോടുഎന്നെ തൊടരുതു; ഞാന് ഇതുവരെ പിതാവിന്റെ അടുക്കല് കയറിപ്പോയില്ല; എങ്കിലും നീ എന്റെ സഹോദരന്മാരുടെ അടുക്കല് ചെന്നുഎന്റെ പിതാവും നിങ്ങളുടെ പിതാവും എന്റെ ദൈവവും നിങ്ങളുടെ ദൈവവുമായവന്റെ അടുക്കല് ഞാന് കയറിപ്പോകുന്നു എന്നു അവരോടു പറക എന്നു പറഞ്ഞു.
സിംഹാസനത്തിന്റെ മദ്ധ്യേ ഉള്ള കുഞ്ഞാടു അവരെ മേച്ചു ജീവജലത്തിന്റെ ഉറവുകളിലേക്കു നടത്തുകയും ദൈവം താന് അവരുടെ കണ്ണില്നിന്നു കണ്ണുനീര് എല്ലാം തുടെച്ചുകളകയും ചെയ്യും.
ജനത്തിന്നു അവിടെവെച്ചു നന്നാ ദാഹിച്ചതുകൊണ്ടു ജനം മോശെയുടെ നേരെ പിറുപിറുത്തുഞങ്ങളും മക്കളും ഞങ്ങളുടെ മൃഗങ്ങളും ദാഹം കൊണ്ടു ചാകേണ്ടതിന്നു നീ ഞങ്ങളെ മിസ്രയീമില്നിന്നു കൊണ്ടുവന്നതു എന്തിന്നു എന്നു പറഞ്ഞു.
ഔരോരുത്തന് കാറ്റിന്നു ഒരു മറവും പിശറിന്നു ഒരു സങ്കേതവും ആയി വരണ്ട നിലത്തു നീര്ത്തോടുകള്പോലെയും ക്ഷീണമുള്ള ദേശത്തു ഒരു വമ്പാറയുടെ തണല്പോലെയും ഇരിക്കും.
