ആകയാല് ഞാന് എന്റെ വായടെക്കയില്ല; എന്റെ മന:പീഡയില് ഞാന് സംസാരിക്കും; എന്റെ മനോവ്യസനത്തില് ഞാന് സങ്കടം പറയും.
12
നീ എനിക്കു കാവലാക്കേണ്ടതിന്നു ഞാന് കടലോ കടലാനയോ ആകുന്നുവോ?
13
എന്റെ കട്ടില് എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കും; എന്റെ മെത്ത എന്റെ വ്യസനം ശമിപ്പിക്കും എന്നു ഞാന് പറഞ്ഞാല്
14
നീ സ്വപ്നംകൊണ്ടു എന്നെ അരട്ടുന്നു; ദര്ശനംകൊണ്ടും എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു.
15
ആകയാല് ഞാന് ഞെക്കിക്കുലയും ഈ അസ്ഥിക്കൂടത്തെക്കാള് മരണവും തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു.
16
ഞാന് അഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; എന്നേക്കും ജീവിച്ചിരിക്കയില്ല; എന്നെ വിടേണമേ; എന്റെ ജീവകാലം ഒരു ശ്വാസം മാത്രമല്ലോ.
17
മര്ത്യനെ നീ ഗണ്യമാക്കേണ്ടതിന്നും അവന്റെമേല് ദൃഷ്ടിവെക്കേണ്ടതിന്നും
18
അവനെ രാവിലെതോറും സന്ദര്ശിച്ചു മാത്രതോറും പരീക്ഷിക്കേണ്ടതിന്നും അവന് എന്തുള്ളു?
19
നീ എത്രത്തോളം നിന്റെ നോട്ടം എങ്കല് നിന്നു മാറ്റാതിരിക്കും? ഞാന് ഉമിനീര് ഇറക്കുവോളം എന്നെ വിടാതെയുമിരിക്കും?
20
ഞാന് പാപം ചെയ്തുവെങ്കില്, മനുഷ്യപാലകനേ, ഞാന് നിനക്കെന്തു ചെയ്യുന്നു? ഞാന് എനിക്കു തന്നേ ഭാരമായിരിക്കത്തക്കവണ്ണം നീ എന്നെ നിനക്കു ലക്ഷ്യമായി വെച്ചിരിക്കുന്നതെന്തു?
21
എന്റെ അതിക്രമം നീ ക്ഷമിക്കാതെയും അകൃത്യം മോചിക്കാതെയും ഇരിക്കുന്നതെന്തു? ഇപ്പോള് ഞാന് പൊടിയില് കിടക്കും; നീ എന്നെ അന്വേഷിച്ചാല് ഞാന് ഇല്ലാതിരിക്കും.
പിന്നെ അവന് അല്പം മുമ്പോട്ടുചെന്നു കവിണ്ണുവീണു“പിതാവേ, കഴിയും എങ്കില് ഈ പാനപാത്രം എങ്കല് നിന്നു നീങ്ങിപ്പോകേണമേ; എങ്കിലും ഞാന് ഇച്ഛിക്കുംപോലെ അല്ല, നീ ഇച്ഛിക്കുംപോലെ ആകട്ടെ” എന്നു പ്രാര്ത്ഥിച്ചു.
അതിന്നു അവന് യഹോവ നിന്നെ രക്ഷിക്കുന്നില്ലെങ്കില് ഞാന് എവിടെനിന്നു തന്നു നിന്നെ രക്ഷിക്കേണ്ടു? കളപ്പുരയില്നിന്നോ മുന്തിരിച്ചക്കില്നിന്നോ എന്നു ചോദിച്ചു.
എന്റെ ആത്മാവേ, നീ വിഷാദിച്ചു ഉള്ളില് ഞരങ്ങുന്നതു എന്തു? ദൈവത്തില് പ്രത്യാശവെക്കുക; അവന് എന്റെ മുഖപ്രകാശകരക്ഷയും എന്റെ ദൈവവുമാകുന്നു എന്നിങ്ങനെ ഞാന് ഇനിയും അവനെ സ്തുതിക്കും.
