മറ്റൊരു ദൂതന് ദൈവാലത്തില് നിന്നു പുറപ്പെട്ടു, മേഘത്തിന്മേല് ഇരിക്കുന്നവനോടുകൊയ്ത്തിന്നു സമയം വന്നതുകൊണ്ടു നിന്റെ അരിവാള് അയച്ചു കൊയ്ക; ഭൂമിയിലെ വിളവു വിളഞ്ഞുണങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്നു ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
തീയുടെമേല് അധികാരമുള്ള വേറൊരു ദൂതന് യാഗപീഠത്തിങ്കല് നിന്നു പുറപ്പെട്ടു, മൂര്ച്ചയുള്ള കോങ്കത്തി പിടിച്ചിരുന്നവനോടുഭൂമിയിലെ മുന്തിരിങ്ങ പഴുത്തിരിക്കയാല് നിന്റെ മൂര്ച്ചയുള്ള കോങ്കത്തി അയച്ചു മുന്തിരിവള്ളിയുടെ കുല അറുക്കുക എന്നു ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
ഇതിന്റെ ശേഷം സ്വര്ഗ്ഗത്തിലെ സാക്ഷ്യകൂടാരമായ ദൈവാലയം തുറന്നതു ഞാന് കണ്ടു.
6
ഏഴു ബാധയുള്ള ഏഴു ദൂതന്മാരും ശുദ്ധവും ശുഭ്രവുമായുള്ള ശണവസ്ത്രം ധരിച്ചു മാറത്തു പൊന് കച്ച കെട്ടിയും കൊണ്ടു ദൈവാലയത്തില് നിന്നു പുറപ്പെട്ടുവന്നു.
7
അപ്പോള് നാലു ജീവികളില് ഒന്നു എന്നെന്നേക്കും ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ക്രോധം നിറഞ്ഞ ഏഴു പൊന് കലശം ആ ഏഴു ദൂതന്മാര്ക്കും കൊടുത്തു.
8
ദൈവത്തിന്റെ തേജസ്സും ശക്തിയും ഹേതുവായിട്ടു ദൈവാലയം പുകകൊണ്ടു നിറഞ്ഞു; ഏഴു ദൂതന്മാരുടെ ബാധ ഏഴും കഴിയുവോളം ദൈവാലയത്തില് കടപ്പാന് ആര്ക്കും കഴിഞ്ഞില്ല.
ഒന്നാമത്തവന് പോയി തന്റെ കലശം ഭൂമിയില് ഒഴിച്ചു; അപ്പോള് മൃഗത്തിന്റെ മുദ്രയുള്ളവരും അതിന്റെ പ്രതിമയെ നമസ്കരിക്കുന്നവരുമായ മനുഷ്യര്ക്കും വല്ലാത്ത ദുര്വ്രണം ഉണ്ടായി.
3
രണ്ടാമത്തവന് തന്റെ കലശം സമുദ്രത്തില് ഒഴിച്ചു; അപ്പോള് അതു മരിച്ചവന്റെ രക്തംപോലെ ആയിത്തിര്ന്നു; സമുദ്രത്തിലെ ജീവജന്തു ഒക്കെയും ചത്തുപോയി.
4
മൂന്നാമത്തെ ദൂതന് തന്റെ കലശം നദികളിലും നീരുറവുകളിലും ഒഴിച്ചു; അവ രക്തമായിത്തീര്ന്നു.
5
അപ്പോള് ജലാധിപതിയായ ദൂതന് ഇവ്വണ്ണം പറയുന്നതു ഞാന് കേട്ടുഇരിക്കുന്നവനും ഇരുന്നവനുമായി പരിശുദ്ധനായുള്ളോവേ, നീ ഇങ്ങനെ ന്യായം വിധിച്ചതു കൊണ്ടു നീതിമാന് ആകുന്നു.
6
വിശുദ്ധന്മാരുടെയും പ്രവാചകന്മാരുവടെയും രക്തം അവര് ചിന്നിച്ചതുകൊണ്ടു നീ അവര്ക്കും രക്തം കുടിപ്പാന് കൊടുത്തു; അതിന്നു അവര് യോഗ്യര് തന്നേ.
7
അവ്വണം യാഗപീഠവുംഅതേ, സര്വ്വശക്തിയുള്ള ദൈവമായ കര്ത്താവേ, നിന്റെ ന്യായവിധികള് സത്യവും നീതിയുമുള്ളവ എന്നു പറയുന്നതു ഞാന് കേട്ടു.
8
നാലാമത്തവന് തന്റെ കലശം സൂര്യനില് ഒഴിച്ചു; അപ്പൊള് തീകൊണ്ടു മനുഷ്യരെ ചുടുവാന് തക്കവണ്ണം അതിന്നു അധികാരം ലഭിച്ചു.
9
മനുഷ്യര് അത്യുഷ്ണത്താല് വെന്തുപോയി; ഈ ബാധകളുടെമേല് അധികാരമുള്ള ദൈവത്തിന്റെ നാമത്തെ ദുഷിച്ചതല്ലാതെ അവന്നു മഹത്വം കൊടുപ്പാന് തക്കവണ്ണം മാനസാന്തരപ്പെട്ടില്ല.
10
അഞ്ചാമത്തവന് തന്റെ കലശം മൃഗത്തിന്റെ സിംഹാസനത്തിന്മേല് ഒഴിച്ചു; അപ്പോള് അതിന്റെ രാജ്യം ഇരുണ്ടുപോയി.
11
അവര് കഷ്ടതനിമിത്തം നാവു കടിച്ചുംകൊണ്ടു കഷ്ടങ്ങളും വ്രണങ്ങളും ഹേതുവാല് സ്വര്ഗ്ഗത്തിലെ ദൈവത്തെ ദുഷിച്ചതല്ലാതെ തങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികളെ വിട്ടു മാനസാന്തരപ്പെട്ടില്ല.
12
ആറാമത്തവന് തന്റെ കലശം യൂഫ്രാത്തോസ് എന്ന മഹാനദിയില് ഒഴിച്ചു; കിഴക്കു നിന്നു വരുന്ന രാജാക്കന്മാര്ക്കും വഴി ഒരുങ്ങേണ്ടതിന്നു അതിലെ വെള്ളം വറ്റിപ്പോയി.
മൂന്നാമതു വേറൊരു ദൂതന് അവരുടെ പിന്നാലെ വന്നു അത്യുച്ചത്തില് പറഞ്ഞതുമൃഗത്തെയും അതിന്റെ പ്രതിമയെയും നമസ്കരിച്ചു നെറ്റിയിലോ കൈമേലോ മുദ്ര ഏലക്കുന്നവന്
അവരുടെ ദണ്ഡനത്തിന്റെ പുക എന്നെന്നേക്കും പൊങ്ങും; മൃഗത്തെയും അതിന്റെ പ്രതിമയെയും നമസ്കരിക്കുന്നവര്ക്കും അതിന്റെ പേരിന്റെ മുദ്ര ഏലക്കുന്ന ഏവന്നും രാവും പകലും ഒരു സ്വസ്ഥതയും ഉണ്ടാകയില്ല.
മറ്റേവരോടു ഞാന് കേള്ക്കെ അവന് നിങ്ങള് അവന്റെ പിന്നാലെ നഗരത്തില്കൂടി ചെന്നു വെട്ടുവിന് ! നിങ്ങളുടെ കണ്ണിന്നു ആദരവു തോന്നരുതു; നിങ്ങള് കരുണ കാണിക്കയുമരുതു.
6
വൃദ്ധന്മാരെയും യൌവനക്കാരെയും കന്യകമാരെയും പൈതങ്ങളെയും സ്ത്രീകളെയും കൊന്നുകളവിന് ! എന്നാല് അടയാളമുള്ള ഒരുത്തനെയും തൊടരുതു; എന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തില് തന്നേ തുടങ്ങുവിന് എന്നു കല്പിച്ചു; അങ്ങനെ അവര് ആലയത്തിന്റെ മുമ്പില് ഉണ്ടായിരുന്ന മൂപ്പന്മാരുടെ ഇടയില് തുടങ്ങി.
7
അവന് അവരോടുനിങ്ങള് ആലയത്തെ അശുദ്ധമാക്കി, പ്രാകാരങ്ങളെ നിഹതന്മാരെക്കൊണ്ടു നിറെപ്പിന് ; പുറപ്പെടുവിന് എന്നു കല്പിച്ചു. അങ്ങനെ അവര് പുറപ്പെട്ടു, നഗരത്തില് സംഹാരം നടത്തി.
8
അവരെ കൊന്നുകളഞ്ഞശേഷം ഞാന് മാത്രം ശേഷിച്ചു; ഞാന് കവിണ്ണുവീണു; അയ്യോ, യഹോവയായ കര്ത്താവേ, യെരൂശലേമിന്മേല് നിന്റെ ക്രോധം പകരുന്നതിനാല് യിസ്രായേലില് ശേഷിപ്പുള്ളവരെ ഒക്കെയും സംഹരിക്കുമോ? എന്നു നിലവിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
അവന് ശണവസ്ത്രം ധരിച്ച പുരുഷനോടു സംസാരിച്ചുനീ കെരൂബിന്റെ കീഴെ തിരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചക്രങ്ങളുടെ നടവില് ചെന്നു കെരൂബുകളുടെ ഇടയില്നിന്നു നിന്റെ കൈ നിറയ തീക്കനല് എടുത്തു നഗരത്തിന്മേല് വിതറുക എന്നു കല്പിച്ചു; അങ്ങനെ ഞാന് കാണ്കെ അവന് ചെന്നു,
