പൊതുവിശ്വാസത്തില് നിജപുത്രനായ തീത്തൊസിന്നു എഴുതുന്നതുപിതാവായ ദൈവത്തിങ്കല് നിന്നും നമ്മുടെ രക്ഷിതാവായ ക്രിസ്തു യേശുവിങ്കല് നിന്നും, നിനക്കു കൃപയും സമാധാനവും ഉണ്ടാകട്ടെ.
പൌലോസ് എന്ന ഞാന് സ്വന്തകയ്യാല് എഴുതിയിരിക്കുന്നു; ഞാന് തന്നു തീര്ക്കാം. നീ നിന്നെ തന്നേ എനിക്കു തരുവാന് കടംപെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നു ഞാന് പറയേണം എന്നില്ലല്ലോ.
എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളേ, നിങ്ങള് പാപം ചെയ്യാതിരിപ്പാന് ഞാന് ഇതു നിങ്ങള്ക്കു എഴുതുന്നു. ഒരുത്തന് പാപം ചെയ്തു എങ്കിലോ, നീതിമാനായ യേശുക്രിസ്തു എന്ന കാര്യ്യസ്ഥന് നമുക്കു പിതാവിന്റെ അടുക്കല് ഉണ്ടു.
മുലകുടിക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ ഒരു ധാത്രി എടുക്കുന്നതുപോലെ ഞാന് അവരെ നീ അവരുടെ പിതാക്കന്മാരോടു സത്യം ചെയ്ത ദേശത്തേക്കു എന്റെ മാറത്തെടുത്തുകൊണ്ടു പോകേണമെന്നു എന്നോടു കല്പിപ്പാന് ഈ ജനത്തെ ഒക്കെയും ഞാന് ഗര്ഭംധരിച്ചുവോ? ഞാന് അവരെ പ്രസവിച്ചുവോ?
എന്നാല് നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസം എന്ന യാഗം അര്പ്പിക്കുന്ന ശുശ്രൂഷയില് എന്റെ രക്തം ഒഴിക്കേണ്ടിവന്നാലും ഞാന് സന്തോഷിക്കും; നിങ്ങളോടു എല്ലാവരോടുംകൂടെ സന്തോഷിക്കും.
ക്രിസ്തു തന്റെ ഐഹിക ജീവകാലത്തു തന്നേ മരണത്തില്നിന്നു രക്ഷിപ്പാന് കഴിയുന്നവനോടു ഉറെച്ച നിലവിളിയോടും കണ്ണുനീരോടുംകൂടെ അപേക്ഷയും അഭയയാചനയും കഴിക്കയും ഭയഭക്തി നിമിത്തം ഉത്തരം ലഭിക്കയും ചെയ്തു.
സ്വര്ഗ്ഗത്തില് വലിയൊരു അടയാളം കാണായിസൂര്യനെ അണിഞ്ഞോരു സ്ത്രീ; അവളുടെ കാല്ക്കീഴ് ചന്ദ്രനും അവളുടെ തലയില് പന്ത്രണ്ടു നക്ഷത്രംകൊണ്ടുള്ള കിരീടവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
