അതു ആട്ടുകൊറ്റനോടു അടുക്കുന്നതു ഞാന് കണ്ടു; അതു ആട്ടുകൊറ്റനോടു ക്രുദ്ധിച്ചു, അതിനെ ഇടിച്ചു അതിന്റെ കൊമ്പു രണ്ടും തകര്ത്തുകളഞ്ഞു; അതിന്റെ മുമ്പില് നില്പാന് ആട്ടുകൊറ്റന്നു ശക്തിയില്ലാതെയിരുന്നു; അതു അതിനെ നിലത്തു തള്ളിയിട്ടു ചവിട്ടിക്കളഞ്ഞു; അതിന്റെ കയ്യില്നിന്നു ആട്ടുകൊറ്റനെ രക്ഷിപ്പാന് ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഇങ്ങനെയാകുന്നു കാര്യത്തിന്റെ സമാപ്തി; ദാനീയേല് എന്ന ഞാനോ എന്റെ വിചാരങ്ങളാല് അത്യന്തം പരവശനായി എന്റെ മുഖഭാവവും മാറി; എങ്കിലും ഞാന് ആ കാര്യം എന്റെ ഹൃദയത്തില് സംഗ്രഹിച്ചുവെച്ചു.
അങ്ങനെ ഞാന് തനിച്ചു ശേഷിച്ചിരുന്നു ഈ മഹാദര്ശനം കണ്ടു; എന്നില് ഒട്ടും ബലം ശേഷിച്ചിരുന്നില്ല; എന്റെ മുഖശോഭ ക്ഷയിച്ചുപോയി; എനിക്കു ഒട്ടും ബലം ഇല്ലാതെയും ആയി.
അപ്പോള് മനുഷ്യരോടു സദൃശനായ ഒരുത്തന് എന്റെ അധരങ്ങളെ തൊട്ടു; ഉടനെ ഞാന് വായ്തുറന്നു സംസാരിച്ചു; എന്റെ മുമ്പില് നിന്നവനോടുയജമാനനേ, ഈ ദര്ശനംനിമിത്തം എനിക്കു അതി വേദന പിടിപെട്ടു ശക്തിയില്ലാതായിരിക്കുന്നു.
രാജാവു ദാനീയേലിനെ മഹാനാക്കി, അവന്നു അനേകം വലിയ സമ്മാനങ്ങളും കൊടുത്തു, അവനെ ബാബേല്സംസ്ഥാനത്തിന്നൊക്കെയും അധിപതിയും ബാബേലിലെ സകലവിദ്വാന്മാര്ക്കും പ്രധാനവിചാരകനും ആക്കിവെച്ചു.
