അവന് അവനോടുദുഷ്ട ദാസനേ, നിന്റെ വായില് നിന്നു തന്നേ ഞാന് നിന്നെ ന്യായം വിധിക്കും. ഞാന് വെക്കാത്തതു എടുക്കയും വിതെക്കാത്തതു കൊയ്കയും ചെയ്യുന്ന കഠിനമനുഷ്യന് എന്നു നീ അറിഞ്ഞുവല്ലോ.
എന്റെ സകലവൈരികളാലും ഞാന് നിന്ദിതനായിത്തീര്ന്നു; എന്റെ അയല്ക്കാര്ക്കും അതിനിന്ദിതന് തന്നേ; എന്റെ മുഖപരിചയക്കാര്ക്കും ഞാന് ഭയഹേതു വായ്ഭവിച്ചു; എന്നെ വെളിയില് കാണുന്നവര് എന്നെ വിട്ടു ഔടിപ്പോകുന്നു.
എന്നാല് പട ശൌലിന്റെ നേരെ ഏറ്റവും, മുറുകി; വില്ലാളികള് അവനില് ദൃഷ്ടിവെച്ചു, വില്ലാളികളാല് അവന് ഏറ്റവും വിഷമത്തിലായി.
4
ശൌല് തന്റെ ആയുധവാഹകനോടുഈ അഗ്രചര്മ്മികള് വന്നു എന്നെ കുത്തിക്കളകയും അപമാനിക്കയും ചെയ്യാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു നിന്റെ വാള് ഊരി എന്നെ കുത്തുക എന്നു പറഞ്ഞു. ആയുധവാഹകന് ഏറ്റവും ഭയപ്പെട്ടതുകൊണ്ടു അവന്നു മനസ്സുവന്നില്ല; അതുകൊണ്ടു ശൌല് ഒരു വാള് പിടിച്ചു അതിന്മേല് വീണു.
5
ശൌല് മരിച്ചു എന്നു അവന്റെ ആയുധവാഹകന് കണ്ടപ്പോള് താനും അങ്ങനെ തന്നേ തന്റെ വാളിന്മേല് വീണു അവനോടുകൂടെ മരിച്ചു.
6
ഇങ്ങനെ ശൌലും അവന്റെ മൂന്നു പുത്രന്മാരും അവന്റെ ആയുധവാഹകനും അവന്റെ ആളുകള് ഒക്കെയും അന്നു ഒന്നിച്ചു മരിച്ചു. യിസ്രായേല്യര് ഔടിപ്പോയി.
7
ശൌലും പുത്രന്മാരും മരിച്ചു എന്നു താഴ്വരയുടെ അപ്പുറത്തും യോര്ദ്ദാന്നക്കരെയും ഉള്ള യിസ്രായേല്യര് കണ്ടപ്പോള് അവര് പട്ടണങ്ങളെ വെടിഞ്ഞു ഔടിപ്പോകയും ഫെലിസ്ത്യര്വന്നു അവിടെ പാര്ക്കയും ചെയ്തു.
അങ്ങനെ നിന്നെ കാണുന്ന ഏവരും നിന്നെ വിട്ടു ഔടിനീനെവേ ശൂന്യമായിക്കിടക്കുന്നു; ആര് അവളോടു സഹതാപം കാണിക്കും; ഞാന് എവിടെനിന്നു നിനക്കു ആശ്വാസകന്മാരെ അന്വേഷിക്കേണ്ടു എന്നു പറയും.
വേറോരു ശബ്ദം സ്വര്ഗ്ഗത്തില് നിന്നു പറയുന്നതായി ഞാന് കേട്ടതു. എന്റെ ജനമായുള്ളോരേ, അവളുടെ പാപങ്ങളില് കൂട്ടാളികളാകാതെയും അവളുടെ ബാധകളില് ഔഹരിക്കാരാകാതെയുമിരിപ്പാന് അവളെ വിട്ടു പോരുവിന് .
