16
അനന്തരം വേശ്യമാരായ രണ്ടു സ്ത്രീകള് രാജാവിന്റെ അടുക്കല് വന്നു അവന്റെ മുമ്പാകെ നിന്നു.
17
അവരില് ഒരുത്തി പറഞ്ഞതുതമ്പുരാനെ, അടിയനും, ഇവളും ഒരു വീട്ടില് പാര്ക്കുംന്നു; ഞങ്ങള് പാര്ക്കുംന്ന വീട്ടില്വെച്ചു ഞാന് ഒരു കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ചു.
18
ഞാന് പ്രസവിച്ചതിന്റെ മൂന്നാം ദിവസം ഇവളും പ്രസവിച്ചു; ഞങ്ങള് ഒന്നിച്ചായിരുന്നു; ഞങ്ങള് രണ്ടുപോരും ഒഴികെ ആ വീട്ടില് മറ്റാരും ഞങ്ങളോടുകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
19
എന്നാല് രാത്രി ഇവള് തന്റെ മകന്റെ മേല് കിടന്നുപോയതുകൊണ്ടു അവന് മരിച്ചു പോയി.
20
അവള് അര്ദ്ധരാത്രി എഴുന്നേറ്റു, അടിയന് ഉറങ്ങുന്ന സമയം, അടിയന്റെ അരികെനിന്നു അടിയന്റെ മകനെ എടുത്തു അവളുടെ പള്ളെക്കലും അവളുടെ മരിച്ച മകനെ അടിയന്റെ പള്ളെക്കലും കിടത്തി.
21
രാവിലെ കുഞ്ഞിന്നു മുലകൊടുപ്പാന് അടിയന് എഴുന്നേറ്റപ്പോള് അതു മരിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടു; വെളിച്ചമായശേഷം അടിയന് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കിയാറെ അതു അടിയന് പ്രസവിച്ച കുഞ്ഞല്ല.
22
അതിന്നു മറ്റെ സ്ത്രീഅങ്ങനെയല്ല; ജീവനുള്ളതു എന്റെ കുഞ്ഞു; മരിച്ചതു നിന്റെ കുഞ്ഞു എന്നു പറഞ്ഞു. ഇവളോമരിച്ചതു നിന്റെ കുഞ്ഞു; ജീവനുള്ളതു എന്റെ കുഞ്ഞു എന്നു പറഞ്ഞു. ഇങ്ങനെ അവര് രാജാവിന്റെ മുമ്പാകെ തമ്മില് വാദിച്ചു.
23
അപ്പോള് രാജാവു കല്പിച്ചതുജീവനുള്ളതു എന്റെ കുഞ്ഞു, മരിച്ചതു നിന്റെ കുഞ്ഞു എന്നു ഇവള് പറയുന്നു; അങ്ങനെയല്ല, മരിച്ചതു നിന്റെ കുഞ്ഞു, ജീവനുള്ളതു എന്റെ കുഞ്ഞു എന്നു മറ്റേവള് പറയുന്നു.
24
ഒരു വാള് കൊണ്ടുവരുവിന് എന്നു രാജാവു കല്പിച്ചു. അവര് ഒരു വാള് രാജസന്നിധിയില് കൊണ്ടുവന്നു.
25
അപ്പോള് രാജാവുജീവനുള്ള കുഞ്ഞിനെ രണ്ടായി പിളര്ന്നു പാതി ഒരുത്തിക്കും പാതി മറ്റേവള്ക്കും കൊടുപ്പിന് എന്നു കല്പിച്ചു.
26
ഉടനെ ജീവനുള്ള കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മ തന്റെ കുഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചു ഉള്ളു കത്തുകകൊണ്ടു രാജാവിനോടുഅയ്യോ! എന്റെ തമ്പുരാനേ ജീവനുള്ള കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലരുതേ; അതിനെ അവള്ക്കു കൊടുത്തുകൊള്വിന് എന്നു പറഞ്ഞു. മറ്റേവളോഎനിക്കും വേണ്ടാ, നിനക്കും വേണ്ടാ; അതിനെ പിളര്ക്കട്ടെ എന്നു പറഞ്ഞു.
27
അപ്പോള് രാജാവുജീവനുള്ള കുഞ്ഞിനെ കൊല്ലരുതു; അവള്ക്കു കൊടുപ്പിന് ; അവള് തന്നേ അതിന്റെ തള്ള എന്നു കല്പിച്ചു.
28
രാജാവു കല്പിച്ച വിധി യിസ്രായേല് ഒക്കെയും കേട്ടു. ന്യായപാലനം ചെയ്വാന് ദൈവത്തിന്റെ ജ്ഞാനം രാജാവിന്റെ ഉള്ളില് ഉണ്ടു എന്നു കണ്ടു അവനെ ഭയപ്പെട്ടു.
